Twee simpele vragen en plots had mijn diploma geen waarde meer voor me

Vorige week had ik een gesprek met een docent over een stuk dat ik geschreven had. Uit het e-mailverkeer leidde ik al af dat mijn academische schrijfstijl beter moet. Eenmaal op het gesprek aangekomen, bleek het niet over mijn academische schrijfstijl te gaan, maar over mijn stijl in het algemeen, aldus de docent. Omdat al mijn zinnen zo krom bleken, stelde de docent me twee vragen waar ik de rest van de week wakker van zou liggen.

 Is jouw moedertaal Nederlands?

Het was geen grapje. De vraag was gemeend. Met een klein stemmetje moest ik toegeven dat het Nederlands wel degelijk mijn moedertaal was.

Heb je enkele vakken Nederlands getolereerd*?

(*Aan onze campus kan je jezelf laten slagen indien aan bepaalde voorwaarden wordt gedaan en dat heet dus tolereren.)

Opnieuw een klap in mijn gezicht. Ik had gewoon geen uitvlucht voor mijn vreselijke stijl. De docent benadrukte dat het probleem bij de basiskennis van het Nederlands ligt. Toen realiseerde ik me dat filters niet enkel voor Instagram dienen.

Het gevoel na de feedback was onbeschrijfelijk. Ik was een wrak, klaar op instorten. Nog nooit in mijn hele leven voelde ik me zo gedemotiveerd. Twee dagen lang at ik weinig en propte ik me vol met koekjes en zoetigheden. In een impulsieve bui had ik bijna het bloggen opgegeven, want ja, schrijven kan ik toch niet. Ik geef als vrijwilliger Nederlands aan Dove anderstaligen en ook dat wou ik opgeven. Misschien kon samen met mijn cursisten Nederlandse lessen gaan volgen? Mijn zelfgeschreven verhalen wou ik deleten. Mijn droom als schrijfster borg ik op. Een vriend die ik had beloofd zijn masterproef te controleren heb ik naar iemand anders gestuurd want daar voelde ik me niet capabel voor.

Ergens weet ik wel dat ik wel kan schrijven, gewoon niet academisch. Toch blijft het aan mij knagen en ik hoor de woorden opnieuw en opnieuw. Mijn bachelordiploma – iets waar ik heel trots op was – had plots geen waarde meer voor me.

 

Bezorgd
@bron

Ik weet even niet hoe het verder moet met mijn academische loopbaan. Ondertussen heb ik weer zin in bloggen en Nederlands lesgeven. Ik moet me niet laten leiden door iemand die gewoon zegt wat ie denkt. Ik moet de vragen met een serieuze korrel zout nemen en de intenties waren wel goed van de docent. De feedback – op die twee vragen na – was nog steeds constructief, dat helpt al in het verwerken. Het was niet slecht bedoeld van de docent, gelukkig!. Toch blijft het door mijn kop spoken.

 

Zoals Queen Victoria zei:

We are not interested in the possibilities of defeat; they do not exist” 

 

Ik voel me zoals op de foto, het schrijven valt me zwaar. Er is een extra onzekerheid bijgekomen in mijn zwak zelfvertrouwen. Hoe gaan jullie met onzekerheden om?

Verwarde groet,

Victoria

Advertenties

40 thoughts on “Twee simpele vragen en plots had mijn diploma geen waarde meer voor me

  1. Ooit kreeg ik op mijn blog een reactie over mijn schrijfstijl.
    Mijn opleidingsniveau werd betwijfeld.
    Ik schreef te eenvoudig en duidelijk.

    Uiteindelijk heb ik dat maar als een compliment opgepakt.

    Academisch schrijven heb ik nooit als doel gesteld.
    Ik ben dan ook niet academisch geschoold.

    Welke eisen aan deze schrijfwijze gesteld worden weet ik niet.
    Misschien kun je dat navragen?

    Bemoedigende groet,

    Liked by 4 people

  2. Academisch schrijven?? Waar halen ze dát vandaan?
    Ik ben hbo-geschoold. Lerarenopleiding ‘moderne vreemde talen’. Bijna 20 jaar heb ik met dat niveau als ‘ondergeschikte’ in de academische wereld gewerkt. En wat ik het meeste deed? Vertalen, corrigeren en teksten verbeteren. Al die postdoctorale academici hadden namelijk hetzelfde probleem: een abominabel slecht gevoel voor taal. En geen gevoel voor schrijfstijl.
    Ik ben getrouwd met één dezer heren: zijn postdoctorale scriptie aan een hele sjieke privé universiteit van de zogenaamd hoogste elite van het land is gereviewed door mij.
    Ik volg je nu al een poosje en ik vind echt niks mis met jouw schrijfstijl.
    Wel met de arrogantie van sommige academici!
    Laat je niet op je kop zitten hoor. Niet opgeven omdat een ander iets negatiefs zegt!
    Je stijl is prima. Ik geloof in jou. Lieve groet x

    Liked by 3 people

  3. Ik kreeg tijdens mijn opleiding van een assistent te horen dat mijn scriptie ‘te vlot’ geschreven was en dus te weinig juridisch (lees: met te weinig moeilijke woorden). Laat dat nu net zijn wat ik het best kan, moeilijke dingen in bevattelijke taal uitleggen. Iedereen heeft zijn sterktes. Ik lees je blog heel graag, je schrijft vlot. Iets wat van academici echt niet altijd gezegd kan worden.

    Liked by 5 people

    1. Ja precies! Heb ik ook gehad, ik schreef het te duidelijk.. ja joh, dan begrijpt iedereen het tenminste! En denk op zo’n moment maar lekker aan alle complimenten die je al op je schrijfstijl gekregen had, dáár doe je het uiteindelijk toch veel meer voor!

      Liked by 2 people

      1. Laura, ja ik begrijp academisch schrijven ook niet, een vriendin van me had hetzelfde probleem. Te los en te vlot geschreven…

        Voor mijn blog: ja, daar doe ik het voor! Die taak: hopen op een 10/20 😂

        Liked by 1 persoon

  4. Lieve Victoria, mag ik mij even heel plat uitlaten over je prof die mij hier de vliegende hartkloppingen bezorgt? Wat een arrogante zak! Het kan toch nooit de bedoeling zijn om te gaan schrijven in academische taal die 90% van de lezers ontmoedigt en doet afhaken? Laat je niet van de wijs brengen door hem. En neen, geef hem ook geen gelijk. Hij is God niet – die hij overigens wel probeert te spelen… Ga moedig door. Laat zijn onprofessionele opmerking over je taalgebruik net een reden zijn om dapper door te zetten. Trek je op aan de lezers van je blog die wél jouw verhalen lezen en wél in jou geloven. Lieve groet en een groot hart onder de riem!❤️

    Liked by 4 people

  5. Jouw vraag was eigenlijk hoe ik met onzekerheden omga. Een moeilijke vraag… denk vooral niet dat ik er geen heb. Integendeel. Naarmate je ouder wordt, verdwijnen bepaalde onzekerheden wel omdat je succeservaringen opdoet en weet wat je waard bent. Weten waar je goed in bent én vooral wat je graag doet, dat is belangrijk om meer zelfzeker te worden. En jij weet en voelt dat het beste. Ook positieve bekrachtigingen zijn van onschatbare waarde. Daarom vind ik de aanpak van je docent zeer ondermaats.
    Dergelijke negatieve reacties heb ik ook ervaren op de middelbare school. Leerkrachten die me lieten voelen dat ik ‘niet goed genoeg was’ hebben me afgeremd en tegengehouden om te kiezen voor dat wat ik écht wilde. Dus ik hoop niet dat jou dat ook overkomt. Gooi het over je schouder en ga dapper door. Je heet niet voor niets Victoria. Veroveraar. Wat een prachtige naam trouwens. Hou je voor ogen dat je een echte Victoria bent en/of kunt zijn. Ga voor het Nederlands, het lesgeven, het schrijven… Je bent nog jong, je zal nog geweldig groeien en steeds beter worden. Gaandeweg verdwijnen zo ook je onzekerheden. Maak je daar maar geen zorgen over. Onzekerheden horen bij het leven, maar laat ze je niet aanpraten. En hey… jij bent wel een Victoria hé. Komaan!

    Liked by 1 persoon

  6. Liesje,
    Ik heb een boekje voor jou van Dorothy Sarnoff. Het heeft de titel ‘Geachte Dames en Heren …’ Het geeft op een wetenschappelijk onderbouwde manier tips om te overtuigen. Bijna iedereen heeft in zo’n situatie last van zenuwen. Dorothy geeft enkele positieve impulsen om je tot een gerespecteerd spreker/schrijver te maken. Wat denk je ?

    Liked by 1 persoon

  7. Jeetje! Laat je hierdoor niet ontmoedigen! Die twee vragen kun je gewoon geen feedback noemen. Zoals anderen al zeggen: er is niks mis met jouw schrijfstijl. Je teksten lezen heerlijk weg en ik lees je blogs met veel plezier. Ga lekker zo door en laat die prof zien dat je het wél kan! X

    Liked by 1 persoon

  8. Ik lees het nu pas… en eerlijk? Ik zou je niet volgen als ik vond dat je niet kon schrijven! Ik weet ook niet wat academisch schrijven is, maar ik hou van dingen die vanuit ‘de buik’ geschreven worden, waar gevoel in zit! Dus blijven schrijven! Je kan het!

    Liked by 1 persoon

  9. Heb net hetzelfde probleem als jij 😉 ook niet academisch genoeg zogezegd. Niks van aantrekken, Shakespeare werd ook niet (genoeg) geapprecieerd in zijn tijd! En academisch zijn is niet al wat je wilt bereiken in je leven. Doe gewoon waar jij goed in bent en wat jij graag doet; zoals Blake Lively zegt: ‘you’ve got to do what makes you happy, because you’ll never get a unanymous vote’ (of zo) 😉 Keep your chin up!

    Liked by 1 persoon

  10. Ik sluit me aan bij de bovenstaande schrijvers, je schrijft op een hele prettige manier. Als docent Nederlands zie ik in je verhaal best de kleine slordigheidsfoutjes, maar hé, die maak ik ook. Belangrijk is dat mensen je verhalen met een zeker gemak kunnen lezen en dat er geen storende fouten in staan. Daarom begrijp ik de eerste vraag van je docent niet zo goed.
    In je papers e.d. wordt blijkbaar een meer academische schrijfstijl verwacht. Nou, die kan je je natuurlijk eigen maken, maar verlies vooral je doel niet uit het oog: wat wil je vertellen? Als dat overkomt, op een correcte manier, is dat toch het belangrijkste!
    Succes! En op je blog: vooral zo doorgaan!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s