Waarom ik me niet schaam voor mijn Tokio-hotelperiode

2017-03-10 07.14.43 1.jpgVandaag speelt Tokio Hotel in de Ancienne Belgique te Brussel. Ja, ik was een fan, een hele grote fan. Die hard, zelfs. Maar ik was pas fan vanaf hun comeback in 2009. Ik adoreerde Bill Kaulitz. Wel honderden keren heb ik hem getekend in mijn schetsboek. Ook kleedde ik me helemaal zwart en had vaak zwart oogpotlood aan. Ik leek wel een verwelkt bloemetje. Vandaag zou ik graag een blogbericht aan hen wijden.

Verleden tijd

Ik was fan. Nu niet meer. Vaak werd ik vanwege mijn muzieksmaak gepest en buitengesloten. Het zou een horrorverhaal moeten zijn, toch kom ik er vandaag toch voor uit dat ik grote fan was. Waarom schaam ik me er niet voor, zoals mensen zouden verwachten?

Ja, inderdaad, waarom?

Ten eerste kan het me niet meer schelen wat mensen van me denken. Dat is dat.

Ten tweede omdat ik probeerde om op de strekewijven van mijn klas te lijken. Ik kleedde me gelijkaardig in een uniforme white girl die niet zonder haar Starbucks kan. Maar die techniek leek niet te werken om erbij te horen. Ik lag daardoor erg met mezelf in de knoop. Ik dacht dat het probleem bij mij lag. En toen kwam de nieuwe plaat van Tokio Hotel uit ‘humanoid’, zowel in het Duits als in het Engels. Ik was meteen fan. Hun hele cd ging over anders zijn. Hoe dat voelt en hoe je daarmee om kan gaan. Het beschreef perfect hoe ik me voelde. Een steun die ik toen echt nodig had.

Vooral het nummer β€˜The world behind my wall’ beschreef perfect hoe ik me voelde. Ik had een muur om me heen gebouwd, bang om uitgelachen te worden. Iedereen had wel een beeld van me. Maar niemand leek zich in mij te interesseren. Niemand wilde zien hoe ik echt was. Iedereen dacht van me dat een nerd was. Op den duur begon ik het niet meer leuk te gaan vinden als iemand me slim noemde. Het gaf me het gevoel dat mensen me niet kende.

They’re telling me

It’s beautiful

I believe them

But will I ever know

The world behind my wall

Oh

The sun will shine

Like never before

One day I will be

Ready to go

See the world behind my wall

Maar waarom nu niet meer?

Ik heb er geen nood meer aan. Ondertussen ben ik door mijn klas opgenomen en word ik niet meer uitgesloten. Ook ben ik niet meer fan van hun nieuwe cd. Veel te techno. Ook hun videoclip ‘Love who loves you back’ vond ik iets te choquerend…

Alleszins… Dankje Bill & Co!

Ik ben Tokio Hotel daarom erg dankbaar dat ze me door die donkere periode gesleurd hebben en dat ze me nu veranderd hebben in een kleurrijke meid. Ook ben ik deels door hen verliefd geworden op het Duits. Na vier jaar heb ik nog steeds geen spijt van mijn talenkeuze Duits.

Wat vinden/vonden jullie van Tokio Hotel?

Groetjes

Victoria

Advertenties

28 thoughts on “Waarom ik me niet schaam voor mijn Tokio-hotelperiode

  1. Gewoon jezelf zijn, daar komen we allemaal achter… vroeg of laat. Leuk om te lezen. Ik was altijd op m’n eentje en stil. Dacht dat ik niet normaal was. Tot ik het gewoon aanvaardde. Toen werd ik véél gelukkiger. Ik had ineens zoiets van… zo ben ik… zo moet je mij nemen of laten. Trouw zijn aan jezelf. Dat is wat telt. Lieve groet.

    Liked by 1 persoon

  2. mogge Victoria
    deze muziekvandaal heeft natuurlijk nog nooit van deze band gehoord
    toen ik naar de middelbare school ging waren er de Cats die ik wel graag mocht horen en natuurlijk de verschillende protest zangers , onze Boudewijn de Groot en Bob Dylan

    ben blij te lezen dat je , jezelf die nare periode hebt afgeschud
    en een kleurrijke meid bent geworden , dat was je natuurlijk wel al , maar niemand die het wist en of zag

    geniet de dag

    Liked by 1 persoon

  3. Ik was te oud voor Tokio Hotel denk ik, ik heb dat wat gemist. Maar ik heb wel mijn Get Ready-periode gekend en dat leidde eigenlijk tot gelijkaardige reacties :). Ik heb het overleefd. Mijn muzieksmaak is nu totaal anders (genre StuBru) maar af en toe zet ik de CD’s toch nog eens op als guilty pleasure. En ja, ik kan nog altijd meezingen :).

    Liked by 1 persoon

  4. Muziek kan je zo helpen om zaken op een rijtje te krijgen, steun te voelen en dingen te verwerken. Fijn dat jij dat ook hebt gehad. Ik ben zo’n antiek geval dat nog uit de Doe Maar en ‘Het Goede Doel’ tijdperk stamt en Tokio Hotel zegt mij helemaal niets hahaha. ‘Boybands’ bestonden ‘in mijn tijd’ niet echt. De meeste teksten gingen over liefde of over de koude oorlog πŸ˜‰
    Blijf jezelf, dan ben je echt. Maar dat kan verhipte moeilijk zijn als je nog jong bent en je je buitengesloten voelt. Je hebt mensen om je heen nodig. Maar wel de juiste mensen. Maar dat leer je in het leven. Luister maar fijn naar je muziek en zing de teksten lekker mee als je het nodig hebt.
    Onthoud goed dat jij lieve mensen waard bent en dat je het waard bent om van te houden! xx

    Like

  5. Ik was ook diehard fan, maar dan vanaf de eerste seconde. Er was nog geen nummer uit, maar de Bravo (Duits tijdschrift zoals de hitkrant) had een klein stuk over hen geschreven. De nummers waren ook nog eens fantastisch en pasten helemaal in mijn straatje. Ik kleedde mij voor die tijd al redelijk zwart, zonder make-up, dat past echt niet bij mij πŸ˜‰
    Drie concerten verder (de eerste drie tours), schoenen met hen erop, een hele kamer vol, tshirts en hun namen op mijn broeken sloegen zij een ander pad in. Het album na Humanoid paste niet bij mij. Was dus meteen klaar, helaas. En nee, ik schaam mij er ook niet voor πŸ™‚

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s