Een ongeval komt te paard en gaat te voet

Het zou een rustige normale dag worden. Mama zou me bij mijn opa afzetten en zij zou verder nog wat klusjes doen. Maar plots werd mijn dag op z’n kop gezet.

We reden over de ring. Als passagier lette ik niet echt op en speelde wat op m’n gsm. Maar plots bewoog de auto bruusk. Toen ik links keek zag ik een grote vrachtwagen tegen onze auto schuren. We werden gewoon geramd. De hele auto schokte en ik hield m’n adem in. Uiteindelijke stopten we. Het duurde maar enkele seconden, maar het leek wel een kwartier te duren. De vrachtwagenchauffeur kwam zich onmiddellijk verontschuldigen, maar daar moesten we niet echt van weten. Hij zag ons niet in z’n spiegel zei hij. We reden gewoon langs een recht stuk? De uitleg hield geen steek. We waren wel de ring aan het versperren met al dat geëxcuseer. Van overal klonken toeters. Snel even de wagens verzetten dan. 

We klungelde wat met de gevarendriehoek. Uiteindelijk kregen we hem toch in elkaar. Aangezien we beide nog nooit een aanrijdingsformulier hebben ingevuld, haalden we er papa bij. Die kwam met zijn fiets ter hulp. Terwijl zij met z’n drieën dat formulier invulden, stond ik langs de kant om wat te kalmeren.

Ik sprak wat met m’n broer die met papa meegereden was. Ik keek naar de auto’s die voorbijrijden. Veel inzittenden gaapten naar onze beschadigde auto. Ze wezen. Ik zag ze vol verwondering praten. Ik moest die ramptoeristerij niet, maar volgens mij zou ik hetzelfde doen.

Na het invullen van de documenten kwam de man onze lekke band nog vervangen. Erg vriendelijk van hem. Zo moesten we immers geen takelwagen laten komen. Na het repareren kwam hij afscheid nemen. “Volgende keer wel wat voorzichtiger in de buurt van een vrachtwagen he, mevrouwtje!” Hij zei het vriendelijk en het was ongetwijfeld als mopje bedoeld. Ik kon er alleszins allesbehalve mee lachen.

Nog vrij lang heb ik zitten nabeven en we hadden zelfs niet eens iets echt ergs meegemaakt. Blutsen en een platte band. Ik zou niet weten wat ik gedaan zou hebben moest er veel meer schade zijn. Flauwvallen denk ik. In ieder geval besef ik dat een ongeval snel gebeurd is en dat we in dit geval echt wel van geluk mochten spreken. Aan mijn beschermengel daar boven: hartelijk dank!

Hebben jullie al eens een ongeluk meegemaakt?

Advertenties

19 thoughts on “Een ongeval komt te paard en gaat te voet

  1. Verschrikkelijk, je mag er niet aan denken… het is zo gebeurd… Ik ben erg bang voor ongevallen… Toen ik vijftien was, werd mijn vriendin naast mij weggerukt uit het leven onder een vrachtwagen. Het is niet te vatten wat dan door een mens gaat, hoe je ziel door elkaar wordt geschud en hoe het nooit meer kan zijn zoals het zou moeten omdat dat toen gebeurde in mijn leven. Maar voor haar was het het ergste. Voor altijd plakt dit leed aan de ribben…

    Liked by 1 persoon

      1. Ik ben er eigenlijk nooit open over geweest omdat ik het niet aankon. Het heeft ook geen zin. Gruwel is niet over te brengen. Maar hier heb ik het van mij af kunnen schrijven. Dank voor je medeleven.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s