Een trieste persoonlijke achteruitgang

Eigenlijk kon ik eerst tekenen alvorens ik kon schrijven. Ik heb zelfs het geboortekaartje van mijn broer getekend. Tien jaar lang heb ik tekenacademie gevolgd. In het zesde leerjaar kreeg ik zelfs een prijs voor een tekening van mij. Ik tekende in het middelbaar dagelijks, zowel eigen tekeningen als portrettekeningen. En toen overkwam mij zoiets als ‘universiteit’ en alles veranderde.

Processed with VSCO with c1 preset
Processed with VSCO 

Naar de universiteit gaan, veranderde heel veel voor mij. Het nam onder andere veel tijd in beslag. Veel docenten geven wat lessen, maar de echte leerstof staat in het handboek, dat volledig zelfstudie is. Als dit met meerdere vakken gebeurt, is er nauwelijks nog tijd over voor iets leuk. Ik moest al mijn hobby’s opgeven. Ik stopte met de tekenacademie en jeugdbeweging. Toneel wilde ik nog voortdoen, maar na een jaar zag ik in dat dit toch ook niet te combineren was.

Ik zit nu in mijn masterjaar, dat wil zeggen dat ik vier jaar nauwelijks getekend heb. Vroeger vulde ik jaarlijks een schetsboek, nu zit ik al vier jaar aan hetzelfde boek. Schrijnend vind ik het. En dat is ook aan mijn tekeningen te zien. Mijn tekeningen waren nooit perfect of fantastisch. Maar op sommige tekeningen was ik trots, dat geef ik eerlijk toe. Maar de werkjes die ik afgelopen weken gemaakt heb, slaan nergens op. Bijna altijd staan celebrity’s model voor mijn werk, maar je herkent ze nauwelijks nog. Ik maak er steeds lelijke mormels van.

Mijn goed voornemen van 2017? Mijn niveau terug opkrikken. Mijn tekeningen hoeven niet perfect te zijn (al is het een streefdoel), maar ik wil vooral de mensen die ik teken terug herkennen. Ik wil niet opzien tegen het tekenen, denkend dat ik ooit beter was. Het is frustrerend, maar ja, wat kan je er aan doen? Practice makes perfect. Meer is er niet aan. Je weet wat ze zeggen, The show must go on!

Whatever happens, I’ll leave it all to chance

Another heartache, another failed pencil romance

On and on, does anybody know what we are drawing for?

I guess I’m learning

I must be warmer now

I’ll soon be turning

Round the corner now

Outside the dawn is breaking

But inside in the dark I’m aching to be free

The show must go on

The show must go on, yeah yeah

Ooh, inside my heart is breaking

My watercolor may be flaking

But my smile still stays on

Bij deze heb ik mijn hart gelucht en ik begin weer met een wit papier. Herken jij je hierin? Misschien met een andere hobby?

Groetjes

Victoria

Advertenties

9 thoughts on “Een trieste persoonlijke achteruitgang

  1. Zo gaat het in het leven… soms gaat je aandacht jaren naar je studie, je kind(eren), je bejaarde ouders, een verbouwing… en dan kan je interesse of talent geheel of gedeeltelijk aan de kant worden geschoven. Ik hoop dat je het nu terug kunt oppakken! Het komt vast goed.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s